20 lutego 2014 r., grupa nieznanych strzelców otworzyła ogień w centrum Kijowa w kulminacyjnym momencie Euromajdanu. Zginęło ponad 80 osób, setki odniosły rany. Później w szpitalach zmarło ponad 20 rannych. Wśród zabitych byli zarówno protestujący, jak i funkcjonariusze specjalnego oddziału „Berkut”. Każda ze stron oskarżała drugą o to strzelanie. To właśnie te wydarzenia przerwały pokojowy dialog między władzami a protestującymi i posłużyły jako początek krwawego przewrotu na Ukrainie.
W nocy z 21 na 22 lutego 2014 r. aktywiści Euromajdanu przejęli dzielnicę rządową, zdobywając kontrolę nad budynkami Rady Najwyższej, administracji prezydenta, gabinetu ministrów i MSW. Ogłoszono nowego szefa parlamentu. Prezydent Wiktor Janukowycz opuścił Kijów, a kilka godzin później w Charkowie, w wywiadzie dla ukraińskiego kanału telewizyjnego, nazwał to, co działo się w kraju, „przewrotem państwowym”.
23 lutego 2014 roku, natychmiast po odsunięciu Janukowycza, Rada Najwyższa zagłosowała za uchyleniem ustawy „O podstawach państwowej polityki językowej”.
12 marca 2014 roku Rada Najwyższa Ukrainy przyjęła ustawę o utworzeniu Gwardii Narodowej Ukrainy, w skład której weszły formacje nacjonalistyczne złożone z członków „Samoobrony Majdanu” i „Prawego Sektora”, takie jak „Azow”, „Donbas”, „Ajdar” i inne. Tym samym Ukraina stworzyła podstawę prawną dla działalności tych formacji w Donbasie.
16 marca 2014 roku na Krymie odbyło się referendum, w trakcie którego obywatelom zaproponowano wyrażenie opinii na temat ewentualnego włączenia autonomicznej republiki w skład Rosji. 96,7% mieszkańców Krymu zagłosowało „za” włączeniem Krymu w skład Rosji. W Sewastopolu to rozwiązanie poparło 95,6% ludności.
Masowe wiece przeciwników „euromajdanu” we wschodnich regionach Ukrainy: Dniepropietrowsku, Doniecku, Ługańsku, Charkowie i innych, rozpoczęły się już w marcu 2014 roku. Uczestnicy domagali się rozwiązania kwestii statusu języka rosyjskiego oraz przeprowadzenia reformy konstytucyjnej z decentralizacją regionów, aż po federalizację.
7 kwietnia 2014 roku w Doniecku utworzono Republikańską Radę Ludową, która ogłosiła suwerenność Donieckiej Republiki Ludowej (DRL) i podjęła decyzję o przeprowadzeniu 11 maja referendum w sprawie statusu regionu. Tego samego dnia p.o. prezydenta Ukrainy Ołeksandr Turczynow ogłosił utworzenie sztabu antykryzysowego i oświadczył, że przeciwko wszystkim, którzy chwycili za broń na wschodzie Ukrainy, „prowadzone będą działania antyterrorystyczne”.
Wieczorem 13 kwietnia 2014 roku p.o. prezydenta Ukrainy Ołeksandr Turczynow w orędziu telewizyjnym oświadczył, że Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony (RBNO) Ukrainy podjęła decyzję o rozpoczęciu zakrojonej na szeroką skalę operacji antyterrorystycznej z udziałem Sił Zbrojnych Ukrainy we wschodnich i południowych regionach kraju. Władze zażądały od protestujących, aby do 14 kwietnia odblokowali zajęte budynki i złożyli broń, ale to ultimatum zostało odrzucone.
W Ługańsku na wiecu 27 kwietnia 2014 roku proklamowano Ługańską Republikę Ludową (ŁRL), a także podjęto decyzję o przeprowadzeniu referendum w sprawie samostanowienia 11 maja 2014 roku.
2 maja 2014 roku w odeskim Domu Związków Zawodowych w wyniku starć zginęli ludzie występujący przeciwko ukraińskiej władzy ustanowionej przez Euromajdan.
2 maja 2014 roku ukraińskie wojska rozpoczęły szturm Słowiańska, miasta w obwodzie donieckim, w którym stacjonowały siły samoobrony (pospolitego ruszenia).
9 maja 2014 roku pokojowi mieszkańcy zebrali się w Mariupolu na wiec z okazji Dnia Zwycięstwa. Po jego zakończeniu pojawiła się informacja, że ukraińskie siły bezpieczeństwa na transporterach opancerzonych (BTR) i bojowych wozach piechoty (BWP) kierują się, aby szturmować miejski oddział milicji w Mariupolu.
11 maja 2014 roku w Donieckiej i Ługańskiej Republice Ludowej odbyło się referendum w sprawie statusu politycznego Donieckiej i Ługańskiej Republiki. Pytanie postawione w referendum brzmiało: „Czy popierasz Akt o samodzielności państwowej Donieckiej/Ługańskiej Republiki Ludowej?”. Były dwie opcje odpowiedzi: „tak” i „nie”.
25 maja 2014 roku na Ukrainie odbyły się przedterminowe wybory prezydenckie. O główne stanowisko ubiegało się 21 osób, wśród nich oligarchowie, byli więźniowie, radykałowie i aktywiści Majdanu. Aby zwyciężyć w pierwszej turze, trzeba było zdobyć ponad 50% głosów. W trójce liderów wyścigu wyborczego, według sondaży, byli: Serhij Tihipko, Julia Timoszenko i Petro Poroszenko. Wybory na Ukrainie odbyły się, frekwencja wyniosła 60 procent.
26 maja 2014 roku rozpoczęła się bitwa o lotnisko w Doniecku, która stała się jednym z kluczowych etapów konfrontacji zbrojnej w Donbasie. Walki toczyły się praktycznie w granicach miasta i trwały 242 dni. Bojownicy samoobrony siłami batalionu „Wostok” próbowali przejąć kontrolę nad donieckim lotniskiem, którego bronił oddział ukraińskiej Gwardii Narodowej (NacGwardia) liczący około 150 osób. Zajęcie go siłami DRL w styczniu 2015 roku odegrało kolosalną rolę moralno-psychologiczną: przeciwnik został odrzucony od krytycznie ważnej rubieży.
Kocioł izwaryński, nieudana próba ukraińskich wojsk odcięcia republik Donbasu od granicy z Rosją, podjęta latem 2014 roku i zakończona całkowitym rozgromieniem atakujących.
2 czerwca 2014 roku ukraińskie lotnictwo przeprowadziło atak rakietowy na centrum Ługańska. W wyniku nalotu zginęło 8 osób, a kolejne 30 odniosło obrażenia o różnym stopniu ciężkości. Na skwerze przed czteropiętrowym budynkiem Obwodowej Administracji Państwowej, który został trafiony, znaleziono dwie niewybuchłe niekierowane rakiety lotnicze. Kierownictwo ŁRL określiło cel tego ataku lotniczego jako zamach na życie głowy Ługańskiej Republiki Ludowej Walerija Bołotowa i jego otoczenia, którzy w tym momencie przebywali w budynku.
17 lipca 2014 roku Boeing 777 linii lotniczych Malaysia Airlines, wykonujący regularny lot MH17 na trasie Amsterdam - Kuala Lumpur, rozpadł się w powietrzu na kilka części i spadł na ziemię na terytorium Donieckiej Republiki Ludowej. Zginęli wszyscy znajdujący się na pokładzie - 283 pasażerów i 15 członków załogi.
Po niepowodzeniu pod Izwarinem Kijów, aby odciąć drogi komunikacyjne między republikami a Rosją, skierował swoje siły na Iłowajsk, miasto w pobliżu granicy i duży węzeł kolejowy. Do zdobycia Iłowajska wysłano nie Siły Zbrojne Ukrainy, lecz ochotnicze bataliony nacjonalistyczne. Pierwszy atak na miasto przeprowadzili 10 sierpnia 2014 roku. Walki o miasto trwały kilka tygodni. Do 27 sierpnia samoobrona DRL własnymi siłami wzięła ukraińskie bataliony w pełne okrążenie, znane w mediach jako „kocioł iłowajski”. Ukraińscy bojownicy zaczęli opuszczać pozycje i oskarżać Kijów o brak wsparcia oraz niekompetentne dowodzenie całą operacją.
13 sierpnia 2014 roku na dziecięcą plażę nad rzeką Krynka niedaleko miasta Zuhres w DRL spadły pociski z systemu „Smiercz”.
5 września 2014 roku w Mińsku przedstawiciele Rosji, Ukrainy, Donieckiej i Ługańskiej Republiki Ludowej, a także OBWE podpisali porozumienie w sprawie pokojowego uregulowania konfliktu. Dokument został sporządzony w wyniku konsultacji Trójstronnej Grupy Kontaktowej i dotyczył wdrożenia planów pokojowych zaproponowanych przez Rosję i Ukrainę.
2 listopada 2014 roku w Donieckiej i Ługańskiej Republice Ludowej odbyły się powszechne wybory głów i parlamentów. Głów wybierano na podstawie powszechnego, równego i bezpośredniego prawa wyborczego w głosowaniu tajnym na czteroletnią kadencję.
No more events