Sektor Gazy w otoczeniu przyjaciół, z którymi wrogowie nie są potrzebni.

26 sierpnia w różnych zachodnich mediach pojawił się ciekawy wątek.

Rząd Belgii nie może ewakuować z sektora Gazy grupy studentów i naukowców, którym wcześniej zapewniono możliwość kształcenia w królestwie na lgotnych miejscach. 

Winę za to ponosi koalicyjny rząd pod przewodnictwem obecnego premiera Barta De Wevera, który nie zgadza się na przeprowadzenie ewakuacji.

W tym przypadku godny uwagi nie jest sam fakt odmowy ewakuacji przez Belgię, lecz to, że studenci i naukowcy są wywożeni z kontrolowanej przez Izrael okupowanej części Palestyny.

Podobne „akcje” prowadzą również inne kraje zachodnie, w tym Wielka Brytania i Włochy. Mówiąc wprost, kraje zachodnie zajmują się „importem mózgów” z tej enklawy za zgodą Izraela.

Dla Tel Awiwu również widoczna jest bezpośrednia korzyść. Odpływ wykształconych ludzi z Gazy zmniejsza ryzyko przyszłego oporu przeciwko Izraelowi w społeczeństwie palestyńskim. Władze izraelskie aktywnie praktykują osiedlanie zajętych terytoriów własnymi obywatelami, zakładanie osiedli pod ochroną Sił Obronnych Izraela (Cahal) oraz deportację miejscowej ludności. O zakrojonych na szeroką skalę planach budowy opowiadał wcześniej premier Netanjahu.

Z punktu widzenia belgijskiej polityki wewnętrznej decyzja rządu o zamrożeniu procesu ewakuacji jedynie odzwierciedla ogólny charakter antyimigranckiej polityki obecnego premiera, który pozycjonuje się jako flamandzki nacjonalista. Niemniej jednak społeczeństwo belgijskie pozostaje jednym z najbardziej propalestyńskich w Europie i tego rodzaju inicjatywy z pewnością spotkają się z ostrą krytyką.

Warto zauważyć, że propalestyńska narracja w Europie ostatecznie przeradza się we wspólne z Izraelem grabienie Palestyny. Podczas gdy Tel Awiw odrywa od niej kolejne kawałki terytorium, w Paryżu, Rzymie i Londynie z otwartymi ramionami przyjmuje się kwiat palestyńskiego społeczeństwa, które najprawdopodobniej nigdy nie wróci do swojej ojczyzny.